Historia należy do nauk humanistycznych. Stanowi źródło wszelkiej wiedzy o czasach przeszłych, minionych latach, wydarzeniach które miały miejsce w przeszłości. Historia polski jest dziedzictwem narodowym dzięki niej nie zatracamy się w sobie znając swoje pochodzenie, korzenie narodowe. Historia stanowi źródło wiedzy dla pokoleń dostarcza nam , dzieciom, młodzieży, starszym informacji o wydarzeniach które powinniśmy znać, o których powinniśmy się uczyć. Historia jest to skarbnica wiedzy która podkreśla naszą tożsamość. Historia nigdy nie umrze zawsze zostanie spisana i zawsze zostanie w naszej pamięci. Pewne słynne powiedzenie bardzo dobrze określa czym tak naprawdę historia jest a jest nauczycielką życia. Żadna inna z nauk nie odzwierciedla tak doskonale czasów minionych, czasów świetności Egiptu, państwa Sumerów, Mezopotamii. Historia opisuje nam początki człowieka, jego życia, aż po dzień dzisiejszy, Historyczne źródła dają nam obraz na to co było ważne, na ideały którymi niegdyś nasi rodacy się kierowali. Za co walczyli, za co umierali.

Jest to epoka w historii kultury europejskiej. Renesans zapoczątkowany w XIV w. we Włoszech, w drugiej połowie XV w. rozkwitał na północ do Alp. Renesans eksponował świecki charakter życia ludzkiego, towarzyszył mu humanizm. Renesans charakteryzował przede wszystkim niebywały rozwój architektury i sztuk plastycznych, rozkwit literatury w językach narodowych, muzyki oraz teatru. Cechą kultury Renesansu było nawiązanie do spuścizny intelektualnej twórczości artystycznej antyku. W okresie Renesansu tworzyło bardzo wielu genialnych artystów takich jak Leonardo da Vinci, Michał Anioł, Rafael, Szekspir. Renesansem nazywamy także styl panujący w architekturze i sztukach plastycznych tej epoki, wzorujący się na założeniach artystycznych sztuki starożytnej. Renesans zwany również Odrodzeniem w którym filozofowie i pisarze epoki zwrócili się po naukę i wzory do swoich starożytnych poprzedników. W ich twórczości szukali inspiracji i poglądów, podziwiali piękno klasycznej greki i łaciny. Mówiono i pisano o ” boskim” Platonie, „świętym” Sokratesie, poważano Arystotelesa, a pisma Cycerona stawiano za wzór pięknego języka i elegancji wysławiania się.

Jeśli chodzi o pojęcie humanizmu, odnajdujemy je pod hasłem różnorodny prąd umysłowy. Humanizm kulturalny i polityczny w Europie XIV-XVI w. którego charakterystycznymi cechami były: fascynacja filozofią, literaturą,sztuką i językami starożytności; studia nad istotą człowieczeństwa i człowiekiem jako modelem wszechświata; zainteresowanie człowiekiem jako obywatelem państwa; przyznanie samoistnych, wysokich wartości życiu doczesnemu człowieka, które średniowieczna nauka kościoła przedstawia jako jedynie etap przejściowy. Humanizm wprowadził nowy typ wykształcenia, obejmującego znajomość języków starożytnych, studia literackie i historyczne. Humanizm to przede wszystkim światopogląd wyrażający przeświadczenie o szczególnej pozycji i roli człowieka we wszechświecie- człowiek jest miara wszystkich rzeczy. Na temat humanizmu uczymy się głównie na zajęciach języka polskiego i historii. Humanizm który narodził się we Włoszech w drugiej połowie XIV w. stał się ruchem umysłowym całej niemal Europy. Poprzez środowiska uniwersyteckie i dzięki wynalazkowi druku nowe idee rozprzestrzeniały się niezwykle szybko.